เพื่อนๆทุกคนคงรู้ดีว่าวันนี้เป็นวันเรียนวันสุดท้ายในชีวิตมัธยมปลายของพวกเรา

คิดแล้วมันก็อดใจหายไม่ได้  เพื่อนที่รักที่อยู่ด้วยกันมานาน

จะต้องแยกย้ายจากกันไปตามทางของแต่ละคน

 

พวกเราเดินบนเส้นทางแห่งการเติบโตมาพร้อมๆกัน

ร่วมกิน ร่วมเที่ยว ร่วมเรียน ร่วมเล่น มาตลอดสามปี  หกปี หรือสิบสองปี

แต่อีกไม่นานนี้คงจะต้องถึงทางแยกที่เราจะต้องเลี้ยวไปคนละทาง

ไม่ใช่ทางเดียวกันเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว           

 

แม้เส้นทางชีวิตในอนาคตเราอาจมาบรรจบกันได้ยาก

แต่ด้วยมิตรภาพ ความรัก ความผูกพัน  ของพวกเราจะทำให้พวกเราเป็นเพื่อนกันตลอดไป

 

เคยไปอ่านเจอ มีคนเคยบอกว่า เพื่อนช่วงมัธยมปลายจะเป็นเพื่อนที่เรารู้สึกรักและผูกพันที่สุด

คงเป็นเพราะได้อยู่ด้วยกันในวัยหัวเลี้ยวหัวต่อระหว่างชีวิตความเป็นเด็กกับชีวิตการเป็นผู้ใหญ่

ผ่านอะไรหลายๆอย่างมาด้วยกันทั้งทุกข์และสุข 

เพื่อนคอยช่วยเหลือ คอยรับฟัง คอยแนะนำ  คอยปลอบใจ และให้กำลังใจเราเสมอมา

ขอบคุณเพื่อนที่ทำให้เราได้มีเพื่อน

 

 

 

------------------

 

 

 

พรุ่งนี้แล้วสินะ จะต้องแยกย้ายกันไป...

พบเจอสิ่งใหม่ใหม่ของวันข้างหน้า

รู้ไหม นอกจากใบ รบ.หนึ่งใบที่ได้มา

ยังมี "มิตรภาพ" ล้ำค่า ที่วันเวลาแถมมาแบบไม่รู้ตัว

เร็วนะ เธอว่ามั้ย...

ไม่น่าเชื่อเลยว่าเวลาจะผ่านไปเร็วแบบนี้

เรียน เล่น เที่ยว เผลอแผล็บเดียวสามปี

แต่คล้ายกับว่า เมื่อวานนี้เราเพิ่งเจอกัน

เธอรู้สึกอย่างไรฉันรู้

เพราะที่เธอกำลังรู้สึกอยู่คงเหมือนกับฉัน

ไม่เป็นไรหรอกนะ ถึงเราจะต้องจากกัน

แต่เชื่อสิ ความเป็นเพื่อนของเรานั้น จะอยู่ข้างกันตลอดไป

ไม่ต้องรีบลุกเหมือนทุกเช้า เสื้อนักเรียนตัวเก่าแขวนข้างฝา

ได้ปิดเทอม ก็ดีแล้วนินา อุตส่าห์รอวันนี้มาตั้งหลายปี

แต่ทำไมหัวใจกลับเหงาเหงา

เสื้อนักเรียนตัวเก่าเปรอะเปื้อนสี

ลายมือใครเป็นใครยังจำได้ดี เมื่อวานนี้ยังเฮฮา ร่ำลากัน

 

 กลายเป็นเช้าที่เหว่ว้ากว่าทุกเช้า

เสื้อนักเรียนตัวเก่า เหงาเท่าฉัน

เคยหยอกล้อเล่นสนุกอยู่ทุกวัน กว่าจะรู้ว่าผูกพันก็วันลา

และวันนี้ก็ไม่ต้องรีบลุกเหมือนทุกทุกเช้า

เสื้อนักเรียนตัวเก่าก็ยังแขวนข้างฝา

อยากให้วันที่ผ่านลับกลับย้อนมา

ไม่อยากเหงา เหว่ว้า อย่างนี้เลย จริงจริงนะ

พรุ่งนี้จะไม่มีเสียงกระดิ่ง

ดังกริ่งกริ่ง ตอนแปดโมงเช้า

ไม่มีใครมาตรวจเครื่องแต่งกายเรา

ไม่มีภาพเก่าเก่า ของวันวาน

ไม่มีเสียงหยอกเย้า

ไม่มีข้าวแกงร้านเก่าในโรงอาหาร

ไม่มีกีฬาสี ไม่มีนิทรรศการ

ไม่มีกระดาน ไม่มีการบ้านของใคร(ให้เราลอก....อีกแล้ว)

 

 คงมีแต่คำว่า "เพื่อน"

ที่จะไม่ถูกลบเลือนไม่ว่าวันไหน

วันนี้ วันพรุ่งนี้ และตลอดไป

จะถูกบันทึกไว้ในความทรงจำ

ในห้องเล็กเล็ก ห้องนี้

มีความรู้สึกดีดีซ่อนอยู่

อบอุ่น สดใส ไปทุกอณู

ฉันเชื่อว่าเธอก็รู้ เพราะเราอยู่ห้องเดียวกัน

สำหรับคนอื่นมันอาจเป็นเพียงห้องเรียนเก่าเก่า

แต่สำหรับเรา ความหมายมันมากกว่านั้น

โต๊ะเรียน กระดานดำ ความผูกพัน

อยากบอกเธอว่า "ห้องเดียวกัน....สำคัญเสมอ" จริง จริง

 

 

Comment

Comment:

Tweet