ขอย้อนกลับไปในช่วงเวลาหนึ่ง ซึ่งมันจะเป็นความทรงจำดีๆของเราตลอดไป :)
เราเพิ่งมาเริ่มเขียนนะ ต้องย้อนกลับไปเกือบยี่สิบวันเลยทีเดียว ///

 

       วันเกิดเรา 20 กุมภาพันธ์  2555

ปีนี้ตรงกับวันจันทร์ด้วยแหละ

แสนจะดีใจก็เพราะถ้ามันตรงกับเสาร์อาทิตย์ก็จะไม่มีเพื่อนร้อง HBD ให้ฟังสดๆน่ะสิ555

ตลอดสองปีที่ผ่านมาวันเกิดเราตรงกับวันเสาร์และวันอาทิตย์

มาปีนี้มันจึงดูพิเศษมากขึ้นที่วันเกิดเราตรงกับวันมาโรงเรียน ^^

 

ตอนบ่ายๆของวันจันทร์ที่แสนจะว่าง

เพื่อนๆช่วยกันทำสายสิญจน์สำหรับงานวันปัจฉิม

เราก็ช่วยทำมั่วๆไป^^

ทำไปทำมาง่วงนอนจึงฟุบกับโต๊ะใต้อาคาร 5 และก็ผล็อยหลับไป

 

...,,อยู่ดีๆดันได้ยินเสียงทุบโต๊ะดังปึ้ง ปั้ง

กำลังหลับอยู่เลยตื่นเงยหน้าขึ้นมาดู

ก็เห็นเพื่อนๆร้อง Happy Birthday

ทุกคนล้อมวงมาที่เรา

รู้สึกเขินๆเลย 555

ในตอนนั้น ไม่รู้เลยว่านี่เป็นเพียงเซอร์ไพร์แรกเท่านั้น...

 

เย็นวันนั้น เราตัดสินใจที่จะขอแม่กลับบ้านดึก

เพราะอยากจะไปช่วยงานห้องช่วยเพื่อนๆเตรียมงานวันปัจฉิมกัน

ห้องเราไปจัดเตรียมงานกันที่บ้านจ๋าเพราะมันสะดวกที่สุดแล้ววว

 

ในงานปัจฉิมแอนด์คอนเกรท

ห้องเราได้รับผิดชอบตกแต่งเวทีหน้าเสาธง

ซึ่งแน่นอนว่างานนี้เวทีหน้าเสาธงจะต้องเริ่ดด

พวกเราเสนอไอเดียกันจนสุดท้ายออกมาในธีมขวดน้ำหลากสีสันแล้วห้อยเรียงลงมาเป็นสาย

จากนั้นพวกเราก็เริ่มลงมือทำกัน

เราก็ไปช่วยเค้าล้างขวดน้ำบ้าง ใส่น้ำสีบ้าง และอะไรอีกนานา

อ้อ...ได้เขียนกระดาษแผ่นเล็กๆเพื่อแปะกระดานด้วยแหละ

อันนี้เอาไว้แต่งซุ้มห้อง

เราเขียนคำว่า-- ง่วงนอน,ความเชื่อ,วัดใจ,กรูเซ็ง,รอ wait for--แล้วก็อะไรอีกจำไม่ได้

สนุกดีจริงๆๆ มีความสุขที่ได้ทำอะไรแบบนี้กับเพื่อน

       ((เราทำงานไปก็แอบไปเล่นคอมบ้าง

ก็เราอยากเช็คเฟสนี่นาว่าใครมาอวยพรวันเกิดให้บ้างงง  อิอิ

เล่นๆอยู่ไฟก็ดับ คิดว่าคงมีคนเผลอกดปิดมั๊ง

เลยไม่ได้สนใจอะไร ก็เล่นต่อไป

แต่อยู่ๆมีเสียง Happy Birthday ดังขึ้น

เลยหันหลังไป เจอมะกับดาถือเค้กที่มีเทียนด้วยมาพร้อมกับเพื่อนๆคนอื่นๆ

เซอไพรซ์มากๆ รู้สึกซึ้งกับที่เพื่อนๆทำให้มากๆเลย

รู้สึกอิ่มใจจนไม่หิวเค้กเลยแหละ >,<

 

    ***ดีใจที่วันเกิดของเราในปีนี้

เราได้อยู่กับเพื่อน ได้มีเพื่อนมา HBD ให้

ขอบคุณเพื่อนๆมากๆจริงๆ

 

 

ลืมเล่าไปอย่างหนึ่ง

คือว่าตอนเช้าพวกเพื่อนๆก็เตรียมเรื่องเพลงที่จะร้องวันปัจฉิมกัน

แล้วคือเพื่อนจะมีทั้งที่สมหวังสอบติดมีที่เรียนดีๆบรรลุpurposeประมาณนี้

แต่ก็ยังมีเพื่อนที่ยังไม่สมหวังด้วยใช่มั๊ยล่ะ

ซึ่งเราก็เป็นหนึ่งในกลุ่มหลัง

 

ก็อยากจะขอบคุณเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่งที่ยังคิดถึงคนที่เป็นแบบเราๆ

คือมันจะไม่คิดถึงก็ได้นะ  วันปัจฉิมก็เหมือนกับวันฉลองที่อุตส่าห์พากเพียรมาและสำเร็จซักที

อาจจะเป็นเพราะห้องเราในตอนนั้นคนบรรลุ purpose อาจจะยังมีไม่เยอะด้วยแหละ

อ้อ...สรุปว่าห้องเราจะแสดงบนเวทีโดยร้องเพลงไกล(ออกัส)

และเพลงดั่งฝันฉันใด (เวอร์ชันห้องเราเองนะ)

 

 

 

-----------มาดูวันต่อมา 21 กุมภา 2555  ก่อนวันปัจฉิมหนึ่งวัน :)

 

วันนี้จำได้ว่าเรามาโรงเรียนสาย

คุณแม่สุดที่เลิฟฟขับรถมาส่งเราคนเดียวว

คิดแล้วก็โคตรรักแม่เลยยยย TT

ช่วงนั้นแม่พาหลบจะได้ไม่ต้องเจอกักอยู่บ่อยๆ

ถ้าไปถึง รร แล้วเค้ายังกักคนมาสายอยู่

แม่ก็จะพาไปกินข้าวก่อน :)

แม่เราไปรับไปส่งตลอด

และบางทีแม่ก็ขับรถมาที่โรงเรียนไม่ต่ำกว่าหกรอบในหนึ่งวัน (นับไปกลับ)  OoO

 

เมื่อเรามาถึงโรงเรียน พวกเพื่อนผู้ชายก็กำลังต่อโครงเหล็กเพื่อทำเวทีบนเสาธงกัน

เห็นมันขึ้นปีนกันแล้ว ก็น่าหวาดเสียวอยู่เหมือนกัน

ของหลายอย่างๆที่เราได้จัดเตรียมกันไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

ก็ได้เริ่มนำมาที่โรงเรียน เพื่อจัดแต่งเวที

เราก็เป็นคนไปขนของด้วยย

นั่งรถเฟิร์นไปขนของกับเพื่อนๆที่บ้านจ๋า สนุกกดี

กลับมาโรงเรียนก็มาช่วยเพื่อนผูกเชือกกับขวดแล้วก็ร้อยๆกัน

คอยส่งสายขวดให้พวกเพื่อนผู้ชายที่ปีนโครงเหล็กเพื่อนำขวดไปแต่งเวทีด้วย

เอ๊ะ!ไม่สิ เรียกว่าคอยแก้ปมเชือกที่พันกันม๊ากมากแล้วส่งต่อให้มันจะถูกกว่า

และแล้วในตอนเกือบๆสี่โมงเย็นเวทีของพวกเราก็เสร็จสวยมากๆ เก๋จริงๆ ^^

 

เมื่องานบนเวทีจบไป แต่...แต่มันยังไม่จบแค่นั้น

เพราะมันยังมีซุ้มห้องที่ต้องทำอีก OoO

จะเสร็จทันมั๊ยล่ะนั่น !

 

ธีมซุ้มของพวกเราคือจะเป็นป้ายรถประจำทาง

เปรียบเสมือนห้องเราเป็นสถานีสถานีหนึ่ง

ชื่อว่า ''Six-One Station"

ปลายทางของพวกเราคือมหาวิทยาลัยต่างๆ

ขอนแก่น มหิดล มทส จุฬา ธรรมศาสตร์ ประมาณนี้

เริ่มแรกพวกเราก็ช่วยๆกันทำป้ายปลายทางก่อน

ดีที่เพื่อนๆช่วยกันทาสีป้ายมหาลัยแต่ละอันไว้แล้ว

พอมาตอนเย็นจึงเอาป้ายเหล่านั้นมาแปะบนกระดานได้เลย

ขอบอกว่า การระบายสีป้ายนั้นทำยากๆจริงๆ

กว่าจะทำให้สีบนป้ายเนียนได้ เล่นเอาซะเหนื่อยย

 

เย็นมากแล้ว

ซุ้มของห้องอื่นเกือบเสร็จหรือเสร็จกันแล้วทั้งนั้น

แต่ห้องเรายังไปไม่ถึงไหนเลย เฮ้ออออ

ก็เพราะห้องเรามัวแต่ไปช่วยกันทำเวทีกลาง

ซุ้มห้องจึงเริ่มทำช้ากว่าห้องอื่น

แต่ก็ไม่เป็นไร ช่วยๆกันทำต่อเด๋วก็เสร็จ

พวกเราตกลงกันว่า

จะทำป้ายเป็นเส้นทางที่บอกว่าตลอดสามปี

ชีวิตมอปลายของพวกเราผ่านอะไรมาบ้างง

และก็นำภาพถ่ายไปแปะตลอดเส้นทางนั้น

จึงมีเพื่อนบางส่วนต้องออกนอกโรงเรียนเพื่อไปปริ้นทภาพและทำอะไรอีกหลายอย่าง

และมีบางส่วนที่ยังอยู่ในโรงเรียนคอยตกแต่งเวทีกลางเพิ่มเติม

ส่วนเราก็นั่งอยู่ที่ซุ้มห้อง ก็ยังไม่ได้ทำอะไรเท่าไหร่

ไม่รู้จะทำไงทำอะไรดีมากกว่า

 

ริ่มมืดแล้ว

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงประกาศขึ้นมาว่า

''ประกาศไม่อนุญาตให้นักเรียนอยู่ที่โรงเรียนเกินห้าคนต่อหนึ่งห้อง

และทางโรงเรียนจะทำการปิดไฟสปอตไลท์ในเวลายี่สิบเอ็ดนาฬิกา "

ฮะ!!เจ๊เอ่อครูเกลียวพันธ์ ประกาศ

หาเรื่องเดือดร้อนให้พวกเราอีกแล้ววว

แล้วอย่างนี้จะทำยังไง

งานซุ้มเราจะเสร็จไหมเนี่ยยย

ตอนแรกกะว่าคืนนี้จะอยู่ที่โรงเรียนทั้งคืนด้วยซ้ำ

แล้วประกาศมาแบบนี้ ก็อึ้งกันน่ะสิคะ

แต่พวกเราไม่ยอมทำตามที่คุณครูประกาศง่ายๆหรอก

 เชื่อมั๊ยว่าพวกเราก็มีวิธีที่จะทำให้ห้องเราได้อยู่ที่โรงเรียนเกินกว่าห้าคน

ก็หกทับหนึ่งซะอย่างเนอะ  มีคุณครูที่ปรึกษาและยามคอยช่วยขนาดนี้ 555

รักคุณครูที่ปรึกษาและยามมากเลยยย อิอิ

 

เมื่อเวลาสามทุ่มมาถึง

ไฟสปอตไล์ก็ถูกปิดทีละดวงทีละดวงจนมืดเกือบสนิท

พวกเราทุกคนรู้ว่าคงทำอะไรกันต่อไม่ได้แล้วล่ะ

คงต้องยอมจำนน

จึงพากันไปรวมตัวกันต่อที่บ้านจ๋าดีกว่า

ก็ไปนั่งดูภาพที่แอร์ปริ้นท์มากัน

แลัวก็ซ้อมร้องเพลงที่ห้องเราจะต้องแสดงกันในวันพรุ่งนี้

เชื่อมั๊ย...บรรยากาศตอนที่ทุกคนซ้อมร้องเพลง

เราชอบมากๆทุกๆอย่างเงียบกริบมีแต่เสียงของพวกเรา

เสียงของมิตรภาพระหว่างเพื่อนและเพื่อน

เสียงของเพลงที่รวมพวกเราเป็นหนึ่ง

พวกเราซ้อมร้องกันอยู่หลายรอบ

และหลังจากนั้นก็เปิดวงนั่งเม้าท์สัพเพเหระนานาเยอะมากกก

ขอบอกว่าไอ่เราน่ะโคตรง่วงเลยยยแทบจะหลับคาวงเม้าท์ ^^

 

คืนนั้นมันเป็นคืนก่อนวันปัจฉิมใช่ป่ะ

เราเลยขอแม่นอนบ้านปลื้ม

แม่จะได้ไม่ต้องมารับดึกๆ

และหลังจากกลับบ้านจ๋ามา

เราก็มานอนที่บ้านปลื้ม

ต้องรีบนอนเพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่

ไปทำอะไรล่ะคะ ก็ไปทำซุ้มห้องต่อให้เสร็จน่ะสิ

ชีวิตช่วงนั้นมันมีอะไรมากมายจริงๆ 555

ถ้าเป็นแบบนี้ติดต่อกันซักหนึ่งอาทิตย์...ไม่รู้เหมือนกันจะรอดมั๊ย555

 

เวลาสี่นาฬิกาาาาาา

ตื่นๆ ไม่ตื่นก้อต้องตื่น

ง่วงนอนนน คนมันไม่เคยตื่นเช้าก็ลำบากหน่อย555

และแล้วเราก็ยกขบวนกันไปโรงเรียน

ลุงยามเปิดสปอดไลท์กลางสนามไว้ให้แล้วเรียบร้อย

พวกเราก็ไปช่วยกันทำซุ้มต่อ ก็ทำๆกันไป

สักพักมีเพื่อนบอกว่าอุปกรณ์ขาดต้องไปซื้อ

แต่นี่มันตีห้า จะไปหาซื้อจากร้านที่ไหนล่ะ

เพื่อนมันเลยบอกว่าให้เราไปเฝ้ารอที่ร้านร้านหนึ่ง

เผื่อว่าเค้าเปิดปุ๊บก็จะได้ซื้อเลยย จะได้ทันเวลา

Ohhh No ชั้นต้องไปนั่งเฝ้ารอร้านเปิด

แต่ก็ต้องไป ไปถึงก็ไปนั่งตบยุงรอจนกว่าร้านจะเปิด

นั่งรอน่าเบื่อมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

จากนั้นก็กลับบ้านปลื้มไปอาบน้ำเพื่อแต่งตัวมาโรงเรียนอีกครั้ง

ในฐานะพี่มอหกซึ่งกำลังจะเข้าพิธีCongratulation และ ปัจฉิมนิเทศ

 

 

------- 22 กุมภาพันธ์  2555

 

...และแล้ววันนี้ก็มาถึง

วัน Congratulation และ ปัจฉิมนิเทศ ของนักเรียนชั้นมอหก

กิจกรรมนี้มีทุกปี แต่ปีนี้พิเศษตรงที่ว่า

กิจกรรมในวันนี้เป็นของเราและๆเพื่อนชาวมอหกทุกคน

เรียนโรงเรียนแห่งนี้มาตั้งแต่มอหนึ่ง

ทุกๆปีก็ได้เห็นวันคอนเกรทและปัจฉิมของรุ่นพี่ๆ

และเราเองก็ได้มีวันนี้เหมือนพี่ๆเค้าเหมือนกัน >,<

 

เริ่มงานด้วยพิธีคอนเกรทูเลชัน

เราก็ขึ้นไปรับดอกไม้

ได้รับชุดท้ายสุดเลยยย

เพราะว่ามาสายไปหน่อย

ขอย้ำว่าหน่อยเท่านั้น ^^

จากนั้นก็ไปที่บริเวณซุ้มห้องของเรา

พวกเราชาวมอหกทุกคนยืนล้อมวงล้อมรุ่นน้องทั้งหมดที่นั่งอยู่

และได้ร้องเพลงมาร์ชโรงเรียนเป็นครั้งสุดท้าย

ก่อนที่จะจากโรงเรียนนี้ไป

บรรยากาศรู้สึกขลังมากๆ รักโรงเรียนแห่งนี้

ที่ที่เราอยู่เรียนมาตลอดหกปี

ที่ที่ทำให้เราได้มาพบเพื่อน พบคุณครู

พบกับมิตรภาพ  พบกับความสุข ความสนุก เกือบครบทุกรสชาติ

จากนั้นได้มีการแสดงร้องเพลงของเพื่อนๆห้องอื่นๆบนเวที

ซึ้งมากๆเหมือนกัน ...

 

เริ่มมีรุ่นน้องๆมาบริเวณแถบซุ้มพวกเรา

รุ่นน้องมาผูกข้อมือให้กับรุ่นพี่

เรารู้สึกชอบบรรยากาศนี้มากก

มันเหมือนแสดงถึงความผูกพันระหว่างพี่กับน้องน้องกับพี่

น้องรหัสเรามากันครบทุกคน

รักน้องรหัสนะ ขอบคุณมากๆที่อุตส่าห์มาผูกข้อมือและเอาของมาให้พี่ด้วย :)

แต่ผูกข้อมือได้ไม่นาน

พวกเราชาวมอหกก็ถูกเรียกไปที่หอประชุม

เพื่อเข้ารับพิธีปัจฉิมนิเทศต่อไป

จริงๆยังไม่อยากไปเลยนะ

อยากอยู่ผูกข้อมือต่อ ^^

 

เมื่อไปถึงหอประชุม

พวกเราก็นั่งเรียงกันเป็นแต่ละห้องๆ

ระหว่างรอพิธี เราก็พากันผูกข้อมือให้เพื่อนข้างๆ

ผูกกันไปผูกกันมา อวยพรกันไป อวยพรกันมา รักกันๆ

แต่ไม่นานก็ต้องหยุดผูกข้อมือกัน

เมื่อพิธีบายศรีสู่ขวํัญกำลังจะเริ่มขึ้น (ดูขลั๊งขลัง)

 

บายศรีสู่ขวัญจบลง

พิธีกรบอกว่าให้เราไปรับผูกข้อมือจากคุณครูทั้งหลาย

เราก็เลยลุกขึ้นไปต่อแถวรอรับสายสิญจน์

คนแรกที่เราไปหาคือคุณครูเอกชัย

เป็นคุณครูที่ปรึกษาเราเอง

คุณครูดูน้ำตาซึมๆด้วย

คุณครูพูดมาเพียงแค่ประโยคเดียว

พูดเหมือนๆกันกับนักเรียนทุกคน

เรารู้สึกว่าคุณครูพูดไม่ออก

เหมือนว่าคุณครูอยากพูดอะไรมากกว่านี้

แต่ก็ไม่ได้พูด...

คุณครูคนต่อมาที่เราเข้าไปหาคือ

คุณครูเพลินพิศ...

หลังจากคุณครูพูดจบเราถอยออกมา

และร้องไห้โฮเลย

คือแบบร้องไห้หนักมากกก

มันเสียใจมากกกกกกกกก

คุณครูคะ...หนูรักคุณครู หนู...

 

เราก็ไปให้คุณครูหลายๆคนผูกให้

คุณครูทวีสิทธิ์ถามเราว่า

''ชุติกาญจน์ ชอบกฎหมายหรอ ดีแล้วจะได้....บลาๆๆ''

เราทำหน้าแหยๆ เอ่อม่ายยยค่ะ แหะๆ

คุณครูเลยบอกว่า''เอาล่ะ จะยังไงก็แล้วแต่ ขอให้...  ''

555555  ^^

 

 

ยังได้รับผูกข้อมือจากคุณครูไม่เยอะเลย

ก็ต้องมาฟังโอวาทจาก ผอ และคุณครู

นี่คงจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วสินะ

ที่คุณครูจะมีโอกาสได้สั่งสอน แนะนำ ตักเตือนพวกเรา

ตลอดหกปีที่อยู่โรงเรียนแห่งนี้คุณครูคอยให้ความรัก ความเอาใส่ใจ ดูแลพวกเราเหมือนลูก

รักและผูกพันกับคุณครูมากๆ

--มีเซอรไพร์ด้วย

คุณครูที่ปรึกษาชั้นมอหกขึ้นเวทีร้องเพลง''รางวัลให้ครู''แด่ลูกศิษย์

ซึ้งมากๆๆไม่อยากจากคุณครูไปเลย

เราได้เอาดอกไม้ไปให้ที่ปรึกษาเราหน้าเวทีด้วย ^^

 

จากนั้นก้อถึงการแสดงของห้องเรา

อื้มม ไม่มีใครสนใจการแสดงของห้องเราเลย

เพราะเค้ามัวแต่กินข้าวกัน

แต่ก็ไม่เป็นไร แค่เราได้ร้องเพลงกับเพื่อนห้องเราทั้งหมด

แค่นี้เราก็มีความสุขแล้วล่ะ

เพราะเรารักห้องเรามากกว่าที่จะไปแคร์คนอื่น :))

 

ช่วงบ่ายพวกเราก็นั่งดูการแสดงของห้องอื่นๆ

แต่ก็ไม่ค่อยได้ดูเท่าไหร่

นั่งผูกข้อมืออวยพรขอบคุณกันและกันมากกว่า

จริงๆแล้วก็ผูกไปแล้วช่วงหนึ่งก่อนหน้านี้

เพื่อนๆเริ่มร้องไห้กันตอนช่วงผูกข้อมือให้กันและกันนี่แหละ

เราน่ะอยากจดจำคำพูดที่เพื่อนทุกคนพูดตอนผูกข้อมือให้

แต่ว่าเราก็จำได้บ้างไม่ได้บ้าง

ช่วงที่ร้องไห้จากที่ครูเพลินพิศ...ต่อจากนั้นมีเพื่อนมาผูกให้

แทบจะไม่ค่อยมีสติรับรู้อะไรเลย อาการหนัก ^^

 

กิจกรรมสุดท้ายของงานนี้คือ

กิจกรรมคุณครูส่งลูกศิษย์พวกเรายืนเรียงแถวกันกันแล้วเดินไปเรื่อยๆ

จะมีคุณครูยืนเรียงกันคอยอยู่ด้านหน้า

คอยกอด คอยให้พร แก่พวกเรา

เราก็ไหว้และขอบคุณครูทุกๆคน

ได้บอกครูชัชรีย์ว่า หนูรักคุณนะคะ อืม...

ได้กอดคุณครูอัมพร

ได้กอดคุณครูเพลินพิศ

คุณครูพูด ทำเอาเราน้ำตาคลออีกแล้ว TT

 

หลังจากนั้นพวกเราก็พากันไปถ่ายรูปที่ซุุ้มห้องและที่หน้าเวที

ถ่ายรูปกับเพื่อนในชุดนักเรียนทรงผมสั้นๆเก็บไว้

เพราะรู้ว่าภาพเหล่านี้มันจะไม่มีอีกแล้ววว :)


 



 เรามารีวิวภาพกันเถอะ :)

 

 

                      

 

ภาพเวทีที่มาจากน้ำพักน้ำแรงของพวกเรา AP 6/1 PKC ทุ๊กกกคน^^

 

ซุ้มห้องเราเอง :)))

 

ถ่ายจากมุมนี้ ก้อสวยยดี ก้อคนมันสวย 555

 

ป้ายบอกทาง >,<

ถ่ายหลังจากเสร็จพิธีปัจฉิม :p

เพื่อนสนิทเราเอง รักม๊ากมาก

ไปขนของจากบ้านเพื่อนมาที่โรงเรียน

 

ภาพนี้ได้ feel มากก ^_^

ชอบภาพนี้ ใต้แสงเทียน

งานนี้สายสิญจน์เยอะมากกกกก

 

 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

^ - ^

เจอเซอร์ไผ่โดน ๆ แบบนี้ ดีใจล่ะเซ่~~~


แหม่ ๆๆๆๆ

ช่างเป็นวันเกิดที่เปี่ยมสุขอะไรแบบนี้



Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!


ส่วนชีวิตต่อไป

เดี๊ยวก็เจอทางที่ใช่เองน่ะน้อออออ

ยังไง พี่เชื่อ ว่า


เจ้าต้องได้ที่เรียนโดน ๆ

แน่ ๆ




~~~~~~~~~~~~~~~~~~

จบ ม 6 กันแล้วสินะ

กระโปรงบานขาสั้นทั้งหลาย ย ย ย ย ย ย


- w - เดี๊ยวเจ้าก็จะแก่ตามพี่มาอีกคนและ เฮ้อ
อยากให้เพื่อนมาเซอร์ไพรส์วันเกิดแบบนี้บ้าง ฮ่า ๆ

#1 By Pinku_pop (223.207.98.22) on 2012-03-17 20:41